Przedlog
23:04 27 czerwca 2007 roku.../15:13 03 lipca 2007
Czas zacząć uzupełnianie dziennika pokładowego, żeby pokłady codziennych papierów nie przywaliły porządku rzeczy.
A rzecz rozpoczęła się 23 czerwca 2007 i dla ogółu figuruje pod nazwą Marszon, lecz można by podejrzewać, że wśród wtajemniczonych funkcjonują także definicje alternatywne. Charakteryzują się one niezwykłą wprost zmiennością w czasie. Domniemać można, że istnieje zależność funkcyjna pomiędzy ładunkiem emocjonalnym a chwilą czasową mierzoną od ostatniego Marszonu... Funkcja ta osiąga swoje zdecydowane minimum w okolicach przejścia przez zero, który to punkt lokalizuje się na kilka minut przed końcem wędrówki. Padające wtedy słowa aczkolwiek popularne, nie powinny być wygłaszane publicznie. Po dotarciu do schroniska funkcja nastroju zaczyna narastać, przechodzi przez próg zwany progiem ekscytacji, a w żargonie „stary człowiek i może”. Następnego dnia znów mamy do czynienia z opadaniem funkcji związanym z dziwnym zesztywnieniem mięśni i stawów nóg, które pokonane powodują powrót wartości funkcji zadowolenia do progu ekscytacji. Potem funkcja narasta w dalszym ciągu i przechodzi w obszar nasycenia. Plateau ciągnie się aż do początku następnego Marszonu. To tyle teorii, ale nie o tym miało być, więc powróćmy do początku...
Wydarzenia związane z rzeczą zwaną Marszonem z reguły rozpoczynają się w piątkowy wieczór, przy wtórze gromów, błyskawic i dobrze pojętej ulewy... Tym razem ze względu na dość odległy punkt startowy Kuba zdecydował o starcie w sobotę. Każdy kij ma dwa końce... Jeden do podpierania się, a drugi, żeby sobie o niego wybić zęby... Sobotni start dawał możliwość teoretycznej regeneracji sił po całym tygodniu wytężonej pracy i zwalniał z obowiązku siedzenia z plecakiem przy biurku przez cały dzień... Możliwość ta oczywiście jest czysto teoretyczna, bo aby zdążyć na autobus i tak musiałem zerwać się kilka minut po siódmej... A druga strona kija? Ano z plecakiem trzeba będzie niemalże wrócić za biurko, bo w Krakowie będę już nocą, więc czasu na sen zostanie niezbyt dużo...
Marszolog
Dobra – dość gadania – zbieramy się o tej siódmej, pakujemy przygotowane dzień wcześniej graty, które jako żywo nie chcą mi się zmieścić do małego plecaka... Znów trzeba będzie się telepać z dużym worem... Jak Św. Mikołaj jakiś...
Bez noclegu = bez śpiworów, mydeł i innych niezbyt potrzebnych utensyliów, co oznacza lekko... Gdyby nie ta woda i żarcie... Nie ma większych perspektyw na zdobycie zapasów na szlaku, więc trzeba zostać swoim tragarzem...
Autobus do Żywca mieści bez przeszkód wszystkich uczestników, których podejrzanie niezbyt wielu. Kuba na szczęście jest, więc cała impreza ma szanse się odbyć... Gadka – szmatka, dojeżdżamy, wysiadamy, kupujemy bilety na ostatni w tym dniu autobus do Soblówki i rzucamy się na miejscowy bar – przecież to prawie ostatnia okazja...
Słońce świeci podejrzanie...
Część ludzi łapie autobus „na styk” i ściśnięci jak tuńczyk w sosie własnym podążamy na miejsce startu... Droga się dłuży, ale nie zapewne nie pierwszy raz w tym dniu... Autobus dociera do znaku z napisem Soblówka i każą wysiadać... Rozwijamy szyk, pomstujemy, że zapłaciliśmy do Soblówki a wyrzucili nas przed, po czym ruszamy do Starej Chaty... Wiele starych chat po drodze, jeden stary sklep i... mało co nie minęliśmy punktu startowego... Strasznie słabo się wyróżnia ze szlaku – Darek powinien nad tym popracować, zwłaszcza, jeśli chce inwestować w to miejsce...
Gospodarz wita nas w stroju góralskim... Ciekawy akcent... Proponuje zupę pomidorową, schabowego i herbatę... To nas bardziej przekonuje w chwili obecnej... Rozkładamy się na trawie... Po chwili pomykam z okienka z zupką i... Ale czemu te stoły takie krzywe? Mimo usilnych starań nie udaje mi się nigdzie zalogować i muszę zjeść trzymając talerz w powietrzu... Sytuacja staje się zabawna, gdy więcej osób zaczyna mieć ten sam problem... Ty potrzymaj, a ja będę jadł... A potem się zamienimy...
Trwa rejestracja uczestników...
Generalnie czas mija na dyskusjach o meteorologii, prognozowaniu opadów, paradzie równości, teletubisiach i zaletach pożycia małżeńskiego... Dziwnie się czuję...
Niewiele już pozostało do 17-tej, więc trzeba się zbierać... Ubieram stuptuty... Niektórzy patrzą się na mnie jak bym co najmniej kożuch wyjął, ale ja tam swoje wiem... Zresztą Michał Matuszewski stwierdza „Ci co sie znają, to ubierają”... Ja po prostu mam przeczucia...
Ogłoszenia parafialne Kuby, w tym te smutne o śmierci Andrzeja Kolasy i bardziej optymistyczne, że ruszamy i że pogoda będzie ładna itd. Potem kilka słów od Darka, gospodarza Chaty. Mówi, że to tylko tak wygląda, bo będzie odnawiane, że jakiś robal to toczy, że jest rodzinnie... Zgadzam się z nim... Sympatycznie, dobre żarcie... Jak odrestauruje stoły, albo da gęściejszą zupę, to tu jeszcze wrócę ;) (Bez tego pewnie też, jak czas pozwoli)
Jeszcze tylko grupowe zdjęcie i ruszamy... Zbierają się chmury... Dup... dup... dup... Zakładamy kurtki, leje... pada grad... burza... Zatrzymujemy się 5 minut po starcie pod jakimś murem... Kuba chowa się w sławojce... Powinienem wtedy mieć wodoodporny aparat ;)
No to pięknie...
Docieramy pod sklep... Tam stłoczona szybsza grupka nasiąka radośnie... Ale pogoda wydaje się klarować... Przestaje padać z góry, zaczyna parować od spodu... Na wysokości 3 m przede mną rozpościera się tęcza... Podobno to dobry znak... Grr... znowu boję się wyciągać aparatu... Obok mnie Marek Zięba biega i fotografuje... Że też mu sprzętu nie szkoda...
Mlaskając butami w błocie zaczynamy zmierzać w stronę Glinki... Za nami chmury, przed nami słońce... A może jednak coś z tego będzie? Próbuję wyschnąć... Te kilka minut deszczu wystarcza zupełnie, abym przemókł do suchej nitki... W nieprzemakalnym wdzianku... Na szczęście w butach sucho...
Marszon wije się jak zaskroniec polami, strasząc kierowców miejscowych maluchów i zmuszając ich do zjechania z drogi... W końcu jesteśmy pod ochroną jako gatunek ginący... I to jeszcze eksploatujący się na własne życzenie...
Glinka – sklep – zamknięte... Cały tydzień do 20-tej, w soboty do 17-tej... I to by było na tyle... Chwila odsapki, pan Wiktor tłumaczy jakiejś pani gdzie idziemy... Nie chce się dać przekonać...
Następny stop - Krawców Wierch... Po drodze pokrapuje, ale bez właściwego dramatyzmu...
Bacówka wyłania się szybko, mamy dobry czas... Tutaj umiera aparat Marka... Szkoda, ale za to ma fajne zdjęcia... Gorąca czekolada, zimne piwo, herbata... Co tam mają, aby zaspokoić apetyt na przyszłość...
Nie na darmo wyruszyliśmy w najkrótszą noc roku... godzina 22 i jeszcze jasno... Ale to dobrze, bo świtać też będzie szybko... Ułatwi to „wciągające” przeprawy bo bagnistym podłożu...
Gąsienica światełek przesuwa się wśród drzew... Warto zauważyć, że większość to lampki diodowe... Wot technika... Lepiej się je fotografuje :) Ale fotografować ciężko, bo tempo mamy jakieś takie dziwnie szybkie jak na te warunki... Grupa rozciąga się bardziej niż powinna, ale ma to i swoje plusy – odpoczynek na Miziowej będzie dłuższy... A na razie Trzy Kopce – ludzie rozsiadają sie po krzakach... Ciężko siedzieć bo diabelnie mokro... I zimno jakoś się robi... Ruszamy dalej – Hotel Górski (ehh...) już blisko...
Na Miziowej otwierają nam restaurację. Zajadamy średni bigos, popijamy lepszą herbatą... Latam z aparatem... Hm... Po marszonie dostałem sygnały, że ze zdjęć wynika, że tylko siedzimy... No ale w takich momentach można ludzi w ogóle sfotografować... Inaczej gdzieś się rozłażą...
Ciepło dopływa do głowy i zaczyna chcieć się spać... Trza stąd wiać...
Zejście na przełęcz Glinne wygląda jak zjeżdżalnia błotna... Z kamieniami...
Prowadzący znów gdzieś popędzili nie zostawiając łącznika na zakręcie szlaku... Poleźlibyśmy prosto... Zwalniam trochę i przejmuję prowadzenie nad tą częścią, która nie uskutecznia biegów przełajowych...
Docieramy do przejścia granicznego na Glinnem. Zaczyna być widać zarysy drzew. Pojawia się także dupny pagór który trzeba będzie sforsować... Coś mi podpowiada, że teraz dopiero się zacznie...
I zaczęło się, a raczej skończyło... Brakło mi tchu zaraz za pagórem... P... oczekam... nie ide... Serce chyba zaczyna się upominać o jakieś minerałki, bo marnie współpracuje... Zaraz mnie zaczną gonić do lekarza... Przechodzę na swoje tempo ekonomiczne... Za szybko... Włączam tryb oszczędzania energii... O teraz dobrze... Ktoś mija nas, my mijamy kogoś... Byle do Głuchaczek...
Wstaje słońce, a ja mam ochotę się położyć... Zwalam to na poranny kryzys... Pewnie to to, bo im wyżej słonko, tym sił więcej... O... W końcu te Głuchaczki... Widać już infrastrukturę bazy namiotowej, ale na razie niezamieszkałą... O... Niespodzianka... Jesteśmy przed czasem, a czołówki już nie ma... Oj... Nieładnie... nieładnie... No cóż... Chcą kieratować, to niech sobie kieratują... Pójdziemy własnym tempem. Problem w tym, że buty rozpoczęły konsumpcję mojej pięty... Niezbyt ładnie to wygląda, ale przecież na wystawach nie występuje... Ten teren już znam bardzo dobrze... To dodaje pewności siebie i sił...
Powolny marsz na Mędralową na pierwszym biegu kończy się na szczycie... Tam leży reszta marszonu... Ponoć niektórzy od godziny... Wyruszamy! Wyruszamy! ... A idźcie sobie... Ja dopiero przyszedłem... Wyruszę za pół godziny... Asiek jest w zdecydowanie lepszej formie niż ja... Mnie pewnie te nogi dojechały...
Michał pyta o podejście pod Małą Babią górę... Jest wredne... Długie i nie wiadomo, kiedy się kończy... I jest to 100% prawda... Zaczyna nam brakować wody... Gorąco robi swoje, mimo, że nie jest to tropikalny upał...
I jeszcze jeden zakręt... I kolejny raz wydawało by się, że to szczyt... I jeszcze jeden i jeszcze raz... Kanapeczki za zdrowie mamusi... Paskudne muchy/meszki/inne gryzące... Asiek aż skacze... Mimo długich spodni coś się na nią skusiło... Spory bąbel... O... widać czubek (Babiej, nie bąbla)... jeszcze trzeba się przedrzeć przez kosówkę... jeszcze kilka kamulców... Zalegamy na szczycie...
15 minut później potrząsają mną, że trzeba iść dalej... Ehh... Niedziela jest... Odpoczywać trzeba!
Tuptanie na Przełęcz Brona, a potem do góry... Idzie toto baardzo powoli... Zaczynają boleć stopy... Ciężkie buty nie amortyzują uderzeń... Chodzenie w adidasach czy sandałach po górach ma swoje uzasadnienie... Jak zrobią sandały, które będą trzymały kostkę to sobie takie kupię... O... Właśnie... Kostki mi wchodzą gdzie nie powinny...
Na szczycie dowiadujemy się, że grupa z Krowiarek chce wyruszyć godzinę wcześniej... No chyba pogłupieli... A podobno miało być tempem najsłabszego... Fajnie... No to... Lecimy...
Na szczęście Kuba zezwala ścigantom na wyruszenie a sam zbiera resztę... Piiiććć... Kupuję chyba z 5 litrów płynów wszelakich... No... Nie ma to jak się dobrze nawodnić... Teraz pójdzie łatwiej...
Wszak to tylko ostatnie 3 godzinki...
Droga.......dłuży.........się..............................................................................................................................................................................&#%5*(&($#..........................................................................................................................................................................................................................................................................................................niemiłosiernie...
Jeszcze Hala Śmietanowa, Polica... O już... a nie... to zmyłka... Właściwa Hala jest za kilkaset metrów... Mało nie obrywam od Aśki za sianie zamętu... No... Już... Jesteśmy... Prawie ostatni, ale co tam...
Losowanie nagród... Chciałbym wygrać zestaw mały chirurg – transplantator... Nogi w zestawie... Wygrałem mapy... Co to? Kopalnie? Mapa zagłębia... Też mi coś... Ale po bliższym zapoznaniu się okazuje się ok... Orle gniazda i te sprawy... I zbliża się ta godzina, gdzie trzeba się zbierać...
O 22:30 mamy busa z Sidziny Wielkiej Polany...
Schodzi się jakoś przyjemnie... Mroczny las... Robaczki świętojańskie... Wcześniej też były, ale nikt ich nie widział – dopiero po zdjęciach się zorientowałem... Pan Wiktor ma problemy z kolanami... Eskortują go... Uoj... jak jego zmogło, to co po nas?
Docieramy do busa... Kilka zdjęć... ktoś coś o jakimś striptizie mówi... Zasypiam... Budzę się w Krakowie – jesteśmy kilka minut po północy... Wykuśtykuję z busa... Oj... To będzie trudne kilka dni...
Zalog
Hm... Mimo tego, że do tej pory mam strupa na pięcie, mimo tego, że czasem czuję kostkę, takie zorganizowanie trasy mi się niezmiernie podobało... Tym razem było typowo górsko... bez owijania w bawełnę...
Odniosłem jednak wrażenie, że wraz z kolejnymi Marszonami zaczyna uciekać atmosfera... Mocne grupy nie chcą czekać na słabsze... Sam kiedyś gnałem, ale czekać się czekało... W tym momencie ktoś, kto na chwilę zostanie w tyle musi mieć sporo samozaparcia, aby nadgonić grupę... Jeśli został bo chciał – bez problemu sobie poradzi... A jeśli został bo musiał? Ma problem...
Ale widać tak musi być... a Marszon i tak jest ok :)