Marszon nr 13, czyli gastronomiczno – turystyczna przechadzka po Gorcach
Trzynastka jest podobno pechowa... Podobno też turyści nie powinni przekraczać 10h marszu, nie powinno się chodzić powyżej 30-40 km dziennie, bo to przeczy idei turystyki itd. itp... Licząc Marszonik, to obecna impreza ma numer 14ty, więc wszystkie powyższe kwestie nie mają najmniejszego znaczenia...
Rozpoczynamy standardowo na dworcu... choć to prozaiczne, przystanki komunikacji zbiorowej wydają się dobrym miejscem do zaczynania czegokolwiek, a Marszonów w szczególności...
Pojawiam się tutaj przed piętnastą, po to aby uczestniczyć w zamieszaniu zorganizowanym przez Kubę i marszonowiczki z Gdańska... W przypadku gdyby ich pociąg się spóźnił, miałbym jechać wraz z Asią i Michałem autobusem o 15-tej. Gdyby pociąg się nie spóźnił jechalibyśmy o 16-tej, bo Kuba pojechałby z Gdańskiem do Szczawnicy wcześniej. Michał zaś utrzymywał, że to on pojedzie do Szczawnicy z Dziewczynami z Gdańska, a Kuba i tak musi jechać o 15-tej... Lekko się pogubiłem i stwierdziłem, że dyć to wszystko jedno... Do Szczawnicy i tak dotrę...
W rezultacie pociąg z Gdańska dociera na czas. Kuba, reprezentacja żeńska, która miała dotrzeć pociągiem oraz ktoś tam jeszcze z uczestników marszonu wbija się do autobusu, a nam zostaje poczekać na następny, co akurat problemem wielkim nie jest...
10 minut po wyjeździe z dworca autobus grzęźnie w korku na Alejach i osiąga zawrotną szybkość ślimaka zawałowca... Po ok. godzinie wyjeżdżamy z naszego pięknego miasta... Przemilczę wszelkie komentarze w tym temacie...
Bez większych przeszkód docieramy do Szczawnicy, po czym kierujemy się popędzani przez obłoczki złożone z komarów w kierunku schroniska Orlica... Patrzymy, a tam Marszon... Ludzie zbierają się i zbierają... I choć impreza ma charakter „proszony”, ze względu na zbyt sportowe zachowania na 12-tym, to ludków jest sporo... Kuba prowadzi wywiad z gospodynią schroniska, Magda zajęła się rejestracją... Robi sporo hałasu ale wygląda na skuteczną :) Co tu dużo pisać... Wszyscy są święcie przekonani, że tym razem będzie sielankowo i gastronomicznie... Wszak wiele punków żywieniowych na drodze, trasa znana na wskroś... Tylko mnie ten Luboń na końcu lekko niepokoi...
Ruszamy w ciemnościach, kilka minut po 21... Czekaliśmy na ofiary krakowskich korków... Na szczęście kierowcy PKS znają swój fach i potrafią nadrobić po drodze...
Ruszamy w stronę Krościenka, gdzie złapiemy czerwony szlak na Lubań...
Ruszamy, a Szczawnica wydaje się spać... Dziwne, bo zawsze w lecie tętniła życiem...
Mając na uwadze obserwacje z poprzednich marszonów zaopatrzyłem się w pulsometr, który wskazuje aktualne tętno... Chcę sprawdzić, jak moje serducho zachowuje się na podejściach, bo podejrzewam je o jakieś nieczyste zagrania... Idę więc niejako z elektronicznym sterowaniem, bo staram się nie przekraczać pewnych poziomów zmęczenia... Dzięki temu jestem raz to z przodu, to z tyłu marszonu... Pytanie co to daje? Ot... Praktycznie nie czuję zmęczenia... Ciekawe zjawisko... Zobaczymy jak będzie potem...
Lubania nie lubię z jednego powodu – strasznie rozwlekły jest, a z punktu widzenia czerwonego szlaku szczególnie... Trasa się dłuży... Marszon się nuży... Ludzie na początku gadatliwi, powoli cichną, choć nie wszyscy... Marszałek zostaje minięty bez należnych mu honorów i ni stąd ni zowąd ukazuje nam się światło. Pierwsza myśl – skąd prąd na bazie namiotowej? Po chwili uspokajam się – to wielkie ognisko podsycane przez gospodarza bazy i jego rodzinę. Wygląda niesamowicie... Nie mogę się oprzeć i robię mu zdjęcia ze wszystkich stron... Ogień, herbatka... I standardowy marszonowy deszczyk... Na szczęście tylko przez chwilę, a my mamy namioty za schronienie...
Większość marszonu śpi... Część jednak zgromadziła się przy ogniu i dyskutuje z gospodarzem o bazie, o turystyce i o innych wzniosłych sprawach... To mogło by trwać do rana... Z pewnością by trwało, gdyby nie kubowe „za chwilę musimy ruszać”... Tego to akurat nie lubię... Ale jak się nie ma co sie lubi, to się lubi co się ma... A mamy szmat drogi przed nosem...
Zejście w dół jest nudne jak flaki z olejem, okraszone wiatrołomami... Raz po raz marszon schodzi w las, aby wyminąć powalone drzewa... Trochę to czasu zajmuje... Kogoś tam gryzą jakies owady... Ciemno, drzewiasto... Gdzie te Studzionki?
O... Są – rozległa polana niedaleko Przełęczy Knurowskiej... Gospodarstwo agroturystyczne z herbatą i jajecznicą na pokładzie... Poproszę dwie sztuki!
Zgroza! Zostaliśmy zaatakowani! Pies marki „kundel bury” i kot, pseudonim „żbik” próbują dokonać na nas wymuszenia oddania naszych zapasów żywieniowych... Zaraz zaraz... Chyba nie na tym miał polegać gastronomiczny charakter wycieczki... Trzeba pilnować jajecznicy, bo pod słodkim kocim spojrzeniem kryje się bezwzględny drapieżca gotowy rzucić się na niczego nie podejrzewający talerz! Najgorsze w tym wszystkim jest to, że zwierzakom w znacznej mierze udaje się osiągnąć swój cel, bo są faktycznie bardzo miłe :)
Aha... byłbym zapomniał... Przy schodzeniu z Lubania obtarły mnie buty... Super... Gdy testujecie buty pod kątem tego, czy są wygodne, pochodźcie w nich przez co najmniej 10h... Moje przez ten czas spisywały się dobrze, a teraz zjadły mi piętę... Będzie powtórka z 12-tego...
Jajecznica zjedzona, kot i pies też więcej nie przyjmą, więc trzeba się ruszyć... Do przełęczy Knurowskiej niedaleko... Tup tup... O i już jesteśmy... A teraz Turbacz...
Podejście do góry nie jest zbyt przyjazne dla początkującego fotografa – z każdym zdjęciem zostaję coraz bardziej z tyłu... Aśka się wścieka i zabiera mi aparat pod pretekstem rozwijania własnych umiejętności... Ta... Jasne... Akurat w to uwierzę... Ale wybieg okazał się skuteczny i przestaję się ociągać... Następny przystanek – Zielenica... Przesunięty wcześniej przez kilku sabotażystów, którzy rozkładają się wcześniej... Oczywiście jak ja przychodzę, to wszyscy się zbierają... Nie da się łatwo iść bez jednej pięty...
W kwestii pulsometru – zaobserwowałem ciekawe zjawisko... Po tych kilkunastu godzinach marszu moje serducho nie chce przyspieszać... Dochodzi do 140 uderzeń na minutę i ani grama szybciej... Zawiesiło się czy jak? Ktoś ma pomysł co to?
Docieramy do Zielenicy właściwej, a potem niespiesznie do Turbacza... Asiek ma jakieś swoje problemy, ja mam swoje... Nie idzie nam to najlepiej... Liczę, że coś ciepłego na ruszt i dłuższy odpoczynek zrobią swoje...
W schronisku zamawiamy kwaśnicę, pierogi z jagodami, piwo i koktajl borówkowy... Dziwna kombinacja, ale okazuje się zbawienna dla ducha... Zdejmuję też ciężkie treki na rzecz sandałków... Królestwo z rzędem i pół konia temu, kto wymyśli sandały trzymające kostkę... Toż to najlepsze buty na lato w góry!
Bojkotujmy oficjalne wyjście i ruszamy jakieś pół godziny później... Ja w sandałkach, Asiek w adidaskach... Dostajemy skrzydeł i bawimy się w biegaczy górskich... Po kilkunastu minutach łapiemy ogon marszonu, po kilku kolejnych – część środkową :) Yeah! Dobre my są!
Stare Wierchy osiągamy szybciutko, ale zmykać stąd trzeba równie szybko, bo na Maciejowej czeka POMIDOROWA!
Skrzydła gdzieś odpadły i jak ten jak mu tam... Ikar lecę w dół na łeb na szyję... Na szczęście do bacówki tylko kawałek...
Docieramy, czekamy, robimy zakupy i szykujemy się do odbioru zupy... W 40 osobowej kolejce... Wrzut złotówki do kubeczka i zupka... Następny proszę... W sumie, to można by obrócić ze dwa razy... Doobra zupa, dooobra... My preciousss... Tylko zjeść jej za bardzo nie ma gdzie... Obserwujemy dziwne formy jogi kulinarnej – od jedzenia w pozycji lotosu, poprzez pozycję dzięcioł na pniu, wróbel na skuterze śnieżnym, aż do ekstremalnej aligator wśród obuwia... Michałowi gratulujemy wytrzymałości :)
Dość tego, bo przytyjemy :) Na horyzoncie rysuje się masyw Lubonia... Niech go jasny... Daleko jest... Turlamy się do Rabki, do sklepu, na przystanek busów... Z każdym krokiem coraz bardziej drażni mnie stan moich stóp... Pulsometr wywaliłem do plecaka bo pikał bez sensu...
Zamówiłem sobie hamburgera... Paskudztwo... Ieh... znowu na mnie nie poczekali... Asiek chce już iść – niech idzie... I poszła... A myślałem, że poczeka... No cóż... Idę prawie ostatni... Cholerny Luboń... Zaczynam czuć zmęczenie...
Słonko świeci, pić się chce, iść się nie chce... Niech nikt nie wchodzi mi w drogę bo uduszę własnymi ręcami... W trakcie końcowego podejścia rozważam odmienne stany świadomości... Nie ma za bardzo o czym gadać... Nie ma z kim gadać.. Ktoś mnie wyprzedza... Daleko... Grrr... %(#&%##&(^### o ... szczyt... Hm... Chyba w każdej relacji mam taki sam fragment :) Ale to naprawdę tak jest :) Huuura... Dotarłem... O i prysznic jest i bigos i plecak wygrałem i ciasno i buty śmierdzą i nie chce mi się nawet iśc do ogniska po kiełbaskę i dobranoc...
Raaaz dwa, raaaz dwa... otwórz, zamknij, otwórz, zamknij... Dobrze – a teraz druga powieka :)
Słonko daje po oczach, więc trzeba wstać i wracać do domu... Wbrew wszystkim wybieramy zejście do Mszany – może nie będzie problemów z powrotem?. Droga piękna, idzie się prawie lekko... :) Łapiemy autobus ze Szczawnicy – dość gęsto w nim, ale da się usiąść... Po drodze autobus łapie jeszcze kilka osób z marszonu i... To już koniec... Nie ma już nic... I... Do Częstochowy trza teraz iść... Ale to za tydzień i o tym w następnym odcinku... Ciekawe jak ja podołam...
Edit:
Trasa Kraków – Częstochowa z grubsza szlakiem Orlich Gniazd zaliczona! :)